یار ما
ساعت ٢:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/٢٤  

ای کاش تودر کنار ما می بودی

در کار نمایه یار ما می بودی

                                 ای چشمه دانش و وفاو نیکی

                                 درد دل ما را تو دوا می بودی

سخت است وداع با توی شیرین گفتار

بی مهری ما راتو وفا می بودی

                                حیف است که آهنگ تورا ننیوشیم

                                 ای کاش که تو نوای ما می بودی

گویندرود زدل چو از دیده برفت

اما نروی تو که پر از عشق و صفا می بودی

                                ای کاش قلندران این بادیه را

                                تو یاور بی رنگ وریا می بودی

من شاعره ای الکنم و بی همدم

ای کاش که همسایه ما می بودی


 
پروین
ساعت ٢:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/٢٤  

تو پروین شکر هستی یا انگبین              توکه خوش صدا هستی وپرطنین

هنر نیک می دانی ای نکته بین              همانا هنرمندی ای مه جبین

همیشه سرایی شعر وزین                    چه شعر طربناک و شعر حزین

نرو از کنار من ای مستعین                  که از رفتنت می شود دل غمین

دگر از کجا جویمت نازنین                   دلم پرکشید سوی تو بعد از این

سفر می روی گه یسار، گه یمین          سرای تو باشد همه جای ایران زمین

کجا را نرفتی بگو نازنین                   گمانم فقط مانده دیوار چین


 
تقدیم به خانم خوش آموز
ساعت ٢:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/٢٤  
تو چه شوخ طبعی و حوری وشی       دل انگیز و زیبا و لولی وشی
کلاغ و پرنده و گنجشگکان                همی پرسند از ما وقت خزان
کجا رفته است مهربان یار ما            همان دختر نیک و زود آشنا
چو تو رفتی و خاطراتت بماند            زتو شوخی و خنده هایت بماند
فراموش مکن دوستان قدیم                    همان دوستان شفیق وندیم
که ما هر زمانی به یاد توییم                     بدان تا ابد دوستان توییم
هما و سهیلا و سرمد دلتنگ تو                کنند هر زمان سوی و آهنگ تو
زدوریت شادی و مینا سرگشته اند              چنان عندلیبان بی خانه اند
یمیین و ثریا وتوتو افسرده اند                  حزین و غمین ودل آزرده اند
پری یاور مهربان همه                                همی گوید از تو دو صد خاطره
زتو مهربانا که نیک اختری                           که خوب و بهاری و نام آوری
 
تو چه نیک و پراحساسی سهیلا
ساعت ٢:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/٢٤  

تو چه نیک و پراحساسی سهیلا            حریری یا گل یاسی سهیلا

کنون که می روی تو سوی خانه            که فارغ گردی از کار زمانه

همیشه یادکن از دوستانت                      همان نازک دلان دل ستانت

چو سامان رابگیریدش در آغوش            مکن سوسو ومریم را فراموش

هما وتولیت یاران جانی                       بدند مانوس تو در هر زمانی

کنون بشنو زمن این پند من را               هماره با خودت گو این سخن را

خوش اموز و پری دلپسندم                   در دل را به رویتان نبندم

بگو مینا وشادی و سوسن وراد              نرفت عشق شما ها هرگز از یاد  


 
ثریا جان
ساعت ٢:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/٢٤  

ثریا جان تو چه خوب و لطیفی             چه نرمی ، نازکی ، زیبا، ظریفی

پر زا گل میکنی هرجا که هستی           که تو ای نازنین زیبا پرستی

 کنون که دوستان رفتند به خانه             تو تنها ماندی ای در یگانه

چه خوش بودی کنا ربادیانت                   دمامدم شعر ولبخند بر لبانت

چو تو اکنون شدی تنها و مغموم              توکل کن بر آن دادار قیوم

از آن روزی که گشتی همنشینم                سعادت گشته همراز و قرینم

نمایه چو دریای جوشان تودری گران            الهی نگردد بهارت خزان

چو نامت ثریا ست تو سروری                    چنان اختران و چنان آذری


 
برای تو که ميلادت ماه بهمن است
ساعت ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/٢٠  

به دنیاآمدی درماه بهمن                  توای دخت همایون فال میهن

تودایم درره علمی ودانش                  همیشه در تکاپو و پژوهش

گل مریم همان وصف جمالت             بود چون بلبل آهنگ کلامت

تویی مریم گلی خوشبو زشیراز         چنین باترجمه مانوس و دمساز

تو استادی بدی در بین یاران             که دانش از تو میبارد چو باران


 
سلام یار من
ساعت ۱:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/۱٧  

خانم سلام حالت خوبست بهتری

یا مثل آه و آینه از من مکدری؟

 

 

امروز حال و حوصله داری که باز هم

شعری  برایتان بگویم شعر دیگری

 

شعری که اولش غزل عاشقانه ایست

برعکس خیل آن همه شعر سرسری

 

 

یار من  که از میان تمام غریبه ها

با شادی من و غم من آشنا تری

 

 هر چند بی نیازی طبعت زبانزد است

هر چند از قبیله سرو و صنوبری

 

 

می ترسم با این همه بی وفایی من

غریبه امروز و آشنای دورمن شوی

 

حسین