یامن اسمه دوا
ساعت ٢:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۳۱  

یامن اسمه دوا


 
انتظار
ساعت ٢:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۳۱  
انتظار

 
برای او که روزی خواهد آمد
ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۳۱  

انتظار یعنی که فرزانه شوی               بهر استقبال آماده شوی

انتظار یعنی که یادت او شود              ذکر و وردت هر زمان یاهو شود

انتظار یعنی که مستانه شوی            گرد آن شمع جهان شیدا و پروانه شوی

انتظار یعنی که تزکیهء نفس              دل بریدن از معاصی و هوس

انتظار یعنی بترسی از گناه              هر زمان بینی خدایت را گواه

انتظار یعنی محبت داشتن             جای کینه بذر نیکی کاشتن

انتظار یعنی صداقت . راستی          خدمت خلق خدا بی کاستی

انتظار یعنی چو بلبل در بهار              بهر دیدار مرادت بیقرار 


 
روزهای غمگین من
ساعت ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۳۱  

باز دل بگرفته از آن روزها

باز می آید به یادم غصه ها. اندوه ها

حسرت بی خانمانیها و آن تحقیرها

سخت افکنده به جان از غصه ها زنجیرها

دارم اندر سینه ام ناگفته ها و رازها

کاش بتوانم برآرم از گلو فریادها


 
پست ومقام
ساعت ۱:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٧  

اگر خواهی تو پست سازمانی

اگر خواهی مقام آنچنانی

بدان هرگز بدان نایل نگردی

اگرچه باسواد و راد مردی

اگر جانت پر است از علم و دانش

مکن بهر ریاست سعی و کوشش

تویی از بی نصیبان در اداره

همین است سهم تو دیگر چه چاره

چو تو هرگز نداری آشنایی

مباش در فکر پست و پول و جایی

قناعت کن به آن چیزی که داری

مکن بهر ریاست داد و زاری

خداوند حکیم و خوب و دانا

بداند حال هرکس را به دنیا

یکی درگیر پست است و مقام است

یکی در فکر خرج نان شام است   

 


 
معصیت
ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٦  

اگر خواهی بهشت جاودانی               تو باید معصیت از خود برانی

مبر لذت زبدگویی و غیبت                   مکن خودرا اسیر دیو تهمت

بشوی آیینه دل را ز زنگار                  مگرد گرد گناهان همچو پرگار

اگر باچشم خود بینی گناهان            به دامانت معاصی را بپوشان 


 
بهاران
ساعت ۱٠:٥٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٢  

می رسد اینک بهاران تازه می گردد چمن            بلبلان آواز می خوانند برشاخ سمن

می رود سرمای سوزان غنچه ها وا می شود       می وزد باد بهاری گل شکوفا می شود

کاش چون باد بهاری می شدم                        یا چو رودی در میان دشت جاری می شدم

کاش می شد مهربان باشم چون باد بهار          خنده آرم برلب درماندگان این دیار

کاش میشد دل بشویم از بدی و کینه ها            چشم در راهش نشینم در همه آدینه ها


 
یامن اسمه دواء وذکره شفاء
ساعت ۱٢:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢۱  

    خداوند کریم و پاک و بینا                   تو ای یار گنه پوش و توانا

    اگر آلوده و غرق گناهم                    اگر افسرده و گم کرده راهم

   اجابت کن که ستار العیوبی             چو خورشیدی و اما بی غروبی

   چو باشد جود و الطافت پناهم           بود اسمت دواء ذکرت شفاعم

                           

                          

 


 
سفر
ساعت ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٧  

دیگر از سیر و سفر دلخسته ام                    از هیاهو و شرر آکنده ام

حال میدانم بهای خانه را                        قدر این آرامش کاشانه را

از اداها و اصول دیگران آزرده ام                بهر هر کاری بجز گشت و گذار آماده ام    

ا