ثریا جان
ساعت ٢:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/٢٤  

ثریا جان تو چه خوب و لطیفی             چه نرمی ، نازکی ، زیبا، ظریفی

پر زا گل میکنی هرجا که هستی           که تو ای نازنین زیبا پرستی

 کنون که دوستان رفتند به خانه             تو تنها ماندی ای در یگانه

چه خوش بودی کنا ربادیانت                   دمامدم شعر ولبخند بر لبانت

چو تو اکنون شدی تنها و مغموم              توکل کن بر آن دادار قیوم

از آن روزی که گشتی همنشینم                سعادت گشته همراز و قرینم

نمایه چو دریای جوشان تودری گران            الهی نگردد بهارت خزان

چو نامت ثریا ست تو سروری                    چنان اختران و چنان آذری