تو چه نیک و پراحساسی سهیلا

تو چه نیک و پراحساسی سهیلا            حریری یا گل یاسی سهیلا

کنون که می روی تو سوی خانه            که فارغ گردی از کار زمانه

همیشه یادکن از دوستانت                      همان نازک دلان دل ستانت

چو سامان رابگیریدش در آغوش            مکن سوسو ومریم را فراموش

هما وتولیت یاران جانی                       بدند مانوس تو در هر زمانی

کنون بشنو زمن این پند من را               هماره با خودت گو این سخن را

خوش اموز و پری دلپسندم                   در دل را به رویتان نبندم

بگو مینا وشادی و سوسن وراد              نرفت عشق شما ها هرگز از یاد  

/ 1 نظر / 1201 بازدید
سهیلا

من سررشته ای از شعر ندارم اما همین ک شعری ب نام خودم پیدا کردم و خوندم خیلی لذت بردم ممنونم